دعاي چهل و پنجم امام سجاد (ع) در صحيفه سجاديه (دعاي وداع با ماه رمضان) از زيباتريي ادعيه و پرمحتواترين متون عبادي است

فَنَحْنُ مُوَدِّعُوهُ وِدَاعَ مَنْ عَزَّ فِرَاقُهُ عَلَيْنَا، وَ غَمَّنَا وَ أَوْحَشَنَا انْصِرَافُهُ عَنَّا، وَ لَزِمَنَا لَهُ الذِّمَامُ الْمَحْفُوظُ، وَ الْحُرْمَةُ الْمَرْعِيَّةُ، وَ الْحَقُّ الْمَقْضِيُّ، فَنَحْنُ قَائِلُونَ

.السَّلَامُ عَلَيْكَ مِنْ مُجَاوِرٍ رَقَّتْ فِيهِ الْقُلُوبُ، وَ قَلَّتْ فِيهِ الذُّنُوبُ

.سلام بر تو اي هم‌سايه‌اي كه در آن قلب‌ها رقيق شد و گناهان كاستي يافت

.اللَّهُمَّ اسْلَخْنَا بِانْسِلَاخِ هَذَا الشَّهْرِ مِنْ خَطَايَانَا، وَ أَخْرِجْنَا بِخُرُوجِهِ مِنْ سَيِّئَاتِنَا،

ماه مبارك رمضان از راه مي رسيد چرا كه جشن هاي ماه پيامبر ، نويد ماه خدا را مي داد و در آن زمان ايام ماه مبارك در ارديبهشت ماه بود و اگر گرماي خوزستان را به آن اضافه كنيم روزه گرفتن تازه معني خودش را پيدا مي كرد ما نيز همچون بسياري از رزمندگان در مناطق عملياتي بوديم دروغ چرا ، من خوشحال بودم در جبهه هستم و در آن گرماي سوزان ، گرفتن روزه از ما رزمندگان ساقط بود مثل شعر شاعر گرانقدر زنده ياد ، شهريار كه به زبان شيرين آذري مي گويد:

بيز خوشدوق خيرات اولسون، توي اولسون فرق ايلمز ، هر نولاجاق قوي اولسون

اما در گردان ما شخصي بود كه دنبال راه حل شرعي مي گشت تا روزه بگيرد او از هر روحاني احكام چگونه روزه گرفتن خود را مي پرسيداو عشق روزه گرفتن داشت ، من بارها اشك هاي او را ديدم ، اما من در دل به او مي خنديدم ! ايشان از طلبه اي شنيده بود كه اگر رزمندگان اسلام به طور مستمر به مدت يك ماه در يك محلي اقامت كنند آنها مي توانند نماز را تمام خوانده و روزه خود را كامل بگيرند .

در آن ايام ما دوره هاي رزم مي ديديم و اقامت ما نيز بيش از بيست روز شده بود ايشان هر روز شمارش معكوس خود را شروع كرده بود كه به محض تمام شدن يك ماه و حلول ماه مبارك رمضان روزه خود را آغاز كند اما فرمانده گردان در روز بيست و نهم اعلام كرد كه از فردا عازم خط مقدم هستيم ، اشكهاي اين برادر ديدن داشت در اين ميان تنها چيزي كه او را تسكين مي داد رفتن به خط مقدم جبهه بود من نيز به اشكهاي آن برادربر خلاف گذشته غبطه خوردم و احساس كردم چقدر آدم بد بختي هستم كه لذت عبادت روزه را نفهميد ه بودم و از خودم خجالت كشيدم ، شايد به غبطه ي ما نيز نمره اي تعلق بگيرد نمي دانم ؟

اما نا گفته پيداست كه در مناطق عملياتي كليه آداب ماه خدا در سر جاي خويش بود به غير از خوردن و آشاميدن . غالب بچه ها با رازهاي پاك خويش ، رابطه عاشقانه خود را با خدا بر قرار مي كردند و گاهي نيز اين رابطه به معامله ختم مي شد ! بطوريكه برخي از رزمنده ها جان خويش را تقديم مي كردند و برخي نيز با مجروح شدن دوام رابطه عاشقانه خود را ماندگار كردند.

حال كه بيست سال از آن ايام مي گذرد و من دفاتر خاطرات سنوات آن روزها را ورق مي زنم و خاطرات رمضان آن سالها را مطالعه مي كنم ، به ياد مي آورم كه به ازاي هر روز از آن روزها ي خدا ، رفيقي را از دست داده و يا يكي از دوستانم را مجروح ديده ام .. من نيز احساس مي كنم به خاطر آن خوشحالي از خوردن روزه خود در جبهه مجازات شدم ، چرا كه با مجروحيت خويش بايد تا آخر عمر در سه وعده قرص مخصوصي به همراه غذا بخورم از سال 62 تا به حال در حسرت روزه گرفتن بوده و در هر افطاري و هنگام شنيدن نواي ربنا به افطاري ديگران غبطه می خورم و ناخود آگاه ناز خيالي نازك از ميان دل پر از خاطره ام ، ربوده مي شود و غم مبهم اشكي را ميهمان چشمانم مي سازد.

مي دوني چند تا از اين 27 ساله ها داريم ؟

15سال راه رفت

27 سال نشست تا نسل هاي بعد از او به ازاي هر روز نشستنش يك قرن با افتخار

بايستند.

مي دوني 27 سال يعني چقدر ؟

يعني 2 سال بيشتر از يك ربع قرن

يعني يك ربع قرن 2 سال بيشتر

يعني نه هزار و هشت صد و هشتاد و پنج روز ( 885 9 روز )

يعني دویست و سی و شش هزار پانصد وبیست ساعت ( 520/ 236 ساعت )

يعني چهارده میلیون و یکصد و نود و یک هزار و دویست دقیقه ( 200 / 191 /

14 دقیقه )

یعنی هشت صد و پنجاه و یک میلیون و چهار صد و هفتادو هزار ثانیه(000 / 472 /

851 ثانیه )

اصلا شايد اون 15 سال به اندازه همه آدمهاي پا دار راه رفته كه الان 27 ساله ساكت و

آروم و راضي نشسته !

27 سال مي دوني كه چقدره ؟؟؟

يه بار ديگه بالا رو بخون ‍.

نه نمي خواد ، فقط ثانيه ها رو نگاه كن ( 0 0 0 / 2 7 4 / 1 5 8 ثانيه ) !!!

27 سال که جورابشو نشسته ‍‍!

27 سال كفشي نخريده و پاهاش رو روی پله ای نذاشته تا بند کفش هاشو ببنده !

27 سال که دمپاي شلوارش خاكي يا گلي نشده !

27 سال که زانوهاش به جايي نخورده تا زخم بشن !

27 سال که انگشت شست پاهاشو تكون نداده

27 سال که وقتي لاستيك ماشينش پنچر ميشه لگدي نمي زنه به اونا

27 سال قوطي نوشابه اي رو توي خيابون شوت نكرده

27 سال به جاي اينكه راه بره دست زده

27 سال جلوي هيچ نامردي زانو نزده !

27 سال یک سرو گردن به خاطر نشستن روی ویلچر از همه کوتاه تره اما هزار و هزران

سال فقط و فقط به خاطر رشادتش بلند تر از هر درخت سروي است .

27 سال به جای اینکه دست بچه هاشو بگیره و راه ببره ،بچه هاش پشت ویلچر شو می

گیرن و راه می برن ولی با افتخار .

27 سال پشت و روی دست هاش شبیه کف پا هاي ديگرانه

27 سال که تنه اش رو بدون پا و دو دنده قفسه سینه ، فقط و فقط با هشت انگشت

دستهاش جابجا میکنه

27 سال که درسته قدی کوچک داره ولی روحی بلند و با عظمت مثل كوه داره

27 سال که نسبت به تمام مردان هم سنش که چهار ستون بدنشون سالمه ، در این

جامعه وا نفسا کم نیاورده بلکه زیادی هم آورده چونکه الگوئيه برای همه وطن پرست

ان عاشق

27 سال که بچه هاش نه روی پاهاش خوابیدن و نه نشستن

27 سال که پاهاش مور مور نشده و خواب نرفته

27 سال که پاهاش اصلا بو نمیده

27 سال که پدال ترمز و گاز و کلاچ ماشینش پا نخورده

27 سال که ریگی تو کفشاش نیست

27 سال که کفاش ها و کفش فروشها شا کی اند از دستش !!!

27 سال که پاهاشو روی هم ننداخته

27 سال که ناخن پاهاشو نگرفته

27 سال که رگ پاهاش نگرفته

27 سال که قلبش شکسته ولی پاهاش نه

27 سال که پاهاشو پیش هیچ بزرگ و کوچکی دراز نکرده

27 سال که پوست موزی زیر پاش ننداختن و زمين نخورده

27 سال که روی برف رد پائی نداره ولي به جاش دوتا خطه موازي باقي ميذاره كه

خودش يه صراط مستقيمه

27 سال که آدامسی به کفشاش نچسبیده تا تمیزش کنه

27 سال که طنابي نزده و دوچرخه اي سوار نشده

27 سال که صابونی زیر پاش نرفته !

27 سال كه کسی را با پا له نکرده

27 سال كه آرزو ميكنه اولين و آخرين و تنهاترين بي پا و ويلچر نشين خانواده خودش

و فاميلش باشه!!!

27 سال که از دیوار کسی بالا نرفته !

27 سال که خرید ی براي كفش و جوراب نداره !

27 سال كه به همه چيز فكر كرده جز پاهاش

27 سال كه حسرت برگشت به روزهاي اول 27 سالگيش را ميكشه !!!

27 سال كه فكر ميكنه از مادر كه بدنيا آمده نمي بايست پا داشته باشه!!!

27 سال كه افتخار ميكنه بغير از بي پاهائي مثل خودش ديگران پاهاشند !

27 سال كه به خاطر نداشتن پا مورچه اي را له نكرده !!!

27 سال که برای بلند شدن دست به زانوهاش نزده

27 سال که پاهاش ميخچه اي نگرفته

27 سال كه وقتي ويلچرش روي خاكهاي استان خوزستان قرار ميگيره احساس غرور و

عزت ميكنه

27 سال كه ميتونه ادعا كنه پاشو ، روي خاك خونين شهر ، شلمچه ، طلائيه ، فكه و . . .

نذاشته

27 سال كه افتخار ميكنه كه ارادتش به امامش در بدترين شرايط و درد داشتن هاش

كم نشده و نخواهد شد

27 سال كه افتخار ميكنه عين قريب به اتفاق مردم جامعه زندگي ميكنه

27 سال كه سعي ميكنه هر روز صبح كه از خواب بلند ميشه خودش را بروز كنه

27 سال كه 27 سالگيش را مديون رفقاي شهيدش ميدونه

27 سال كه قبول داره ارزش هائي ضد ارزش شده

27 سال كه ميدونه كار زيادي براي مردم و خصوصا جوانها نكرديم

27 سال كه قبول داره هنوز هم در گير آزمون و خطائيم

27 سال كه پذيرفته كه فقط و فقط حرف زديم

27 سال که پشت پا به کسی نزده

27 سال که پا روی خون و قبر شهیدی نذاشته

27 سال که نمازش را نشسته میخونه

27سال که درسته پا نداره ولی به اندازه تمام پا دار ها درد کشیده

27 سال که جلوی هیچ بزرگی بلند نشد ه ، نه از بی احترامی ، بلکه به اندازه تمام پا دار

ها به اونها احترام گذاشته

27 سال که روی صندلی خودش نشسته و جای کسی را تنگ نکرده

27 سال که خواسته نشسته باشه تا دیگران سر پا باشن

27 سال كه بهاي آزادي روحشو داده

امشب دگر شبی است، شب خواستنها و پیوستنها ، شب به دیار دوست رسیدن، لبیک گفتن، از خود گذشتن تا به یار رسیدن، امشب دگر شبی است ، عشق را از امشب باید آموخت . ایثار را در پس این شب باید دید. امشب از جانها ، مالها ، خانواده ها گذشتند تا به همه چیز دریای بی کران سعادت رسیدند. از خود گذشتن و به خدا پیوستن را باید در راز امشب و شبهای دگری چون امشب جست. مردان راه رفتند از راههای پرنشیب و فراز عشق رفتند. مردانی امشب قد علم کردند که روزگاری کودکی بودند و شاید هرگز نمی پنداشتند روزی و شبی سهامگذار رزمگاه عشق و جهاد باشند. دستهای ابوالفضل گونه ای که بر زمین افتاده شد و سرهای از تن جدا شده ای که اقتدا کردند به مولایشان حسین اما خم به ابرو نیاوردند. مردانی در خون خود غلطیدند ورقیه ها و زينب ها و رباب ها را بر جا نهادند و مردانه در ره عشق مبارزه کردند. امشب شب اسطوره هاست ، بوی گرد و خاک کربلای ایران هنوز به مشام می رسد و تا صبح قیامت شامه نواز همه عاشقان است. یادم افتاد به تابلویی که در ورودی خرمشهر زده شده بود." جای جای خرمشهر با خون شهدا مطهر شده است با وضو وارد شوید" 

از خود گذشتگانی که به خدا پیوستند و جاده پر نور عشق را در نوردیدند تا راه را هموار کنند . اینک مهربانان حریم عشق قدم بر قله های مردانگی نهادند تا پلی شوند برای عبور رهروان کوی عشق به سوی حرم عشق. هرگز از یادها نخواهد رفت بیت المقدس نام زیبایی که بر عملیات بزرگی نهاده شد تا بابی باشد برای فتح قدس. از خاطر نمی رود چهره منور سید محمدعلی جهان ارا که در شب سوم خرداد وقتی خبرنگار با او مصاحبه کرد فرمود "میدانم فردا من در میان شما نیستم اما از همینجا آزادی خونین شهر را به امام عزیزمان و ملت بزرگوار ایران تبریک میگویم ."

شهید گذر زمان است نه در گذر از زمان تاریخ تولدی ندارد از زمان حضرت آدم (ع) شروع شده وتا ابد ادامه دارد پیر نمی شود موهایش سفید نمی گردد خسته نمی شود تاریخ انقضاء هم ندارد هرروز جوان تر و شاداب تر می شود هر روز شکوفه و گل می دهد هرروز شقایق دیگر تولد می نماید هر روز آبیاری می شود هر روز می خندد .

(شهید محمود جهانپناه در ابتدای ورود به سپاه)

شهید و شهادت واژه نیست روشنایی و غروراست خاموش نمی شود چون خاموش شدنی نیست سکوت است ترنم باران است برروی گلبرگ ها و شبنم زلال حقیقت در صبحگاه بهاری بر روی گلبرگ ها داغی است بر گلبرگ شقایق موجی است بر خاسته از اقیانوس عشق تلاطم امواج است غرش رعد وبرق است تند وتیز و سریع عظمت کوه است باوقار و صلابت و استوار

.( عملیات والفجر ۴ نفر جلو وسط نشسته )

شاید چشمه ی جوشان و زلالی است که باطن ها را جلا می دهد وشاید معنایش آن شهیدی باشد که در گرمای سوزان منطقه ی فکه در اوج گرمای خرما پزان زیرآتش سنگین دشمن بدون سرپناه در عبور از کانال های آن جا با لبان تشنه وخسته کلمن پر از آب و یخ را با دست می کشانید تا به افراد جلو تر برساند جایی که ما نمی توانستیم و جرات رفتن به آن جا را نداشتیم اما او آرام و باوقار می رفت چهره ی زیبای او با عینک وپوست زیبای صورتش به گرمای سوزان خورشید لبخند می زد بی ادعا بدون تعلق خاطر به پیش می رفت و میگفت ما به تکلیف عمل می کنیم کاری به کسی نداریم که جلو تر بیاید یا نیاید هر کسی آزاداست نگاه هرروز او از رو ی د یوار های مشرف به میدان امام حسین (ع) نکته ها و معانی خاصی دارد با وقار با صلابت با شکوه بی ادعا معصومانه و مظلومانه

.آری شهادت لیاقت می خواهد هرکسی لیاقت و معرفت آن را ندارد .نطفه پاک خواهم که شود قابل فیض گر نه هر خشت و گلی لؤلؤ ومرجان نشودتیرها وترکش ها حساب شده عمل می کتند بایستی سره از ناسره مشخص شود باید دنیا پرستان بمانند تا بر روی دنیا صورت یک دیگر را خراش دهند باید دنیا دست به هر کاری دست بزنند باید سوار ماشین های مدل بالا شوند باید نشان ها و مدال ها به خود آویزان کنندوندانند چه کسانی این مدالها را به امانت گذاشته اند ورفته اند وباید باید باید ... .آری گلوله تانک داخل کانال کوتاه فرود آمد و گلی از گلی های بوستان عشق به آسمان ها عروج کرد و بدن بی جان او داخل کانال آرام ساکت فارغ از هر چیزی قرار گرفت شهید و شهادت معنایافت به تکلیف عمل کردن مصداق پیدا کرد هر چند من نتونستم برای جسم اوکاری بکنم .

ای خوشا بافرق خونین در لقای یار رفتن سر جدا پیکر جدا در محفل دلدار رفتن

او کسی نبود جز فرمانده گردان قمر بنی هاشم(ع)شهید محمود جهان پناه

.ادامه دهم یا نه.........................نویسنده : شریف

در مرحله‌ي دوم عمليات لشكرهاي 5 مكانيزه و 6 زرهي عراق از هويزه، پادگان حميد و حومه‌ي اهواز عقب‌نشيني كردند و جاده‌ي اهواز – خرمشهر كاملاً آزاد شد.

طي دو مرحله از عمليات 5000 كيلومتر مربع از مناطق اشغالي آزاد و 19000نفر از سربازان عراق به اسارت رزمندگان اسلام درآمدند.

 مناجات در وصيت نامه شهدا

1- شهيد معلم مهدي رجب بيگي؛ متولد سال 1336:

«خدايا پرواز را به ما بياموز تا مرغ دست آموز نشويم و از نور خويش آتش در ما بيفروز تا در سرماي بي‌خبري نمانيم. خون شهيدان را در تن ما جاري گردان تا به ماندن خو نکنيم و دست آن شهيدان را بر پيکرمان آويز تا مشت خونينشان را برافراشته داريم. خدايا چشمي عطا کن تا براي تو بگريد، دستي عطا کن تا داماني جز تو نگيرد، پايي عطا کن که جز راه تو نرود و جاني عطا کن که براي تو برود.»

2- شهيد دکتر مصطفي چمران متولد سال 1311محل تولد تهران محل شهادت دهلاويه سال‌1360:

«بگذاريد بند بندم از هم بگسلد، هستيم در آتش درد بسوزد و خاکسترم به باد سپرده شود، باز هم صبر مي‌کنم و خداي بزرگ خود راعاشقانه مي‌پرستم. آرزو داشتم که شمع باشم، سر تا پا بسوزم و ظلمت را مجبور به فرار کنم. به کفر و طمع اجازه ندهم بر دنيا تسلط يابد.»

3- شهيد مجتبي رسول زاده، محل تولد: تهران، مکان شهادت: خرمشهر به سال 1361:

«خدايا اگر مي‌داني که عاشقت شده‌ام، مرا به سوي خود فراخوان والا مرا رشد بده و توفيق تکامل الي‌الله نصيبم کن تا لايق شهادت گردم.»

4«خدايا، دل دردمندم شوق آزادي دارد تا از اين غربتکده سياه، تا از اين زندان عاشقان وصالت، نداي خود را به وادي عدم بکشاند و فقط با خداي خود به وحدت برسد.»

پروانه چه سان از پروانگی پروا کند با آن همه شوق و امید و لطف که دارد ؟ تو می بینی او را که بی پروا بال و پر به آتش می سپارد و سر و جان می بازد و نامش « پروانه می کنی » ، اما او عاشق است و پروانگی صفت عشق است ... عاشق میداند که سوختن مقدمه وصل است که چنین بی پرواست .
شان ایمان در ایمان و جهاد است و هجرت ، مقدمه جهاد فی سبیل الله هجرت ، هجرت از سنگینی هایت که تو را به خاک می چسباند ، چکمه هایت را بپوش . ره توشه ات را بردارو هجرت کن . حضرت امام حسین (ع) در صحرای کربلا انتظار تو را می کشد .
پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند ، اما حقیقت آن است که زمان ما را با خود برده است و شهدا مانده اند .
هنر آن است که بمیری پیش از آنکه بمیرانندت و مبدا و منشا حیات آنانند که چنین مرده اند .
دین که راه حقیقت و عدالت است ، مقدم بر آزادی است . پس آنان که آزادی را مقدم بر دین می دانند ، دو اشتباه بزرگ کرده اند . یکی آنکه از آزادی مفهومی در مقابل حقیقت و عدالت اعتبار کرده اند . دیگر آنکه آزادی را عین ذات انسان گرفته اند ، اما دین را نه .
سید شهیدان اهل قلم سید مرتضی آوینی

شبها وقتي منورها دل آسمان را مي‌‌شکست فکر مي‌‌کردند که بر آنها در ساعات و روزها و ماههاي گذشته چه گذشته است. حساب اعمالشان را مي‌‌کردند قبل ار اينکه آن ناظر شاهد بر اعمالشان رسيدگي کند.

شبهاي عيد بهترين زمان براي محاسبه بود. مثل من و تو مي‌‌نشستند پاي سفره هفت سيني که سيب و سماق و سکه اي هم در کار نبود و برايشان اهميتي نداشت. مهم سفره دلشان بود که ستاره‌هايش را وقتي يا محول الحول و الاحوال مي‌‌خواندند، مي‌‌تکاندند...

با خاتمه یافتن عملیات طریق القدس، تلاش برای اجرای عملیات بعدی به منظور جلوگیری از قدرت تصمیم گیری، تجدید سازمان و تقویت روحیه دشمن آغاز شد. در این شرایط که نیروهای رزمنده ابتکار عمل در جنگ و پشت جبهه را در دست داشتند، دو منطقه «غرب دزفول» و «منطقه عمومی خرمشهر» (غرب کارون) نظر فرماندهان نظامی را به خود جلب کرده بود که الزاما می بایست یکی از آن ها جهت اجرای عملیات انتخاب می شد. پس از مدت ها بحث و بررسی، فرماندهان نیروی زمینی ارتش، منطقه خرمشهر؛ و فرماندهان سپاه پاسداران منطقه غرب دزفول را برای انجام عملیات بزرگ آینده پیشنهاد کردند که سرانجام منطقه پیشنهادی سپاه به دلایلی همچون تناسب یگان های خودی با وسعت این منطقه، تناسب شرایط طبیعی این منطقه با رزم قوای پیاده و ... جهت انجام عملیات فتح المبین برگزیده شد.

طرح ریزی عملیات افتخار آفرین فتح المبین از اواسط آبان 1360 آغاز شد و پس از تلاش های مستمر و خستگی ناپذیر و انجام مشورت ها و هماهنگی های گسترده، میان فرماندهان نظامی، سرانجام طرح عملیاتی شماره 1 فتح المبین در اواخر دی ماه همان سال آماده شد. روز 13 بهمن 1360 در پی یک نشست مشترک بین فرماندهان عمده سپاه و ارتش طرح یادشده به یگان های عمده اجرایی ابلاغ و متعاقب دریافت اطلاعات جدید در 30 بهمن همان سال طرح اولیه بازنگری شده و طرح شماره 2 در 13 اسفند انتشار یافت.